قله اورست

قله اورست

کوه اورست باشکوه دارد. بخش های بالایی آن در تمام طول سال پوشیده از برف و یخ دائمی است و شیب های تند، دیواره های یخی و تیغه های باریک صخره ای در آن دیده می شود. قله اورست حالتی هرمی شکل دارد و به دلیل بادهای بسیار شدید، برف روی قله اغلب جابجا شده و سطحی یخ زده و صیقلی ایجاد می کند.

دامنه های پایین تر ترکیبی از صخره های تیره، یخچال های طبیعی عظیم و مسیرهای یخی هستند. هرچه ارتفاع بیشتر می شود، پوشش گیاهی به طور کامل از بین می رود و منظره ای سرد، سفید و سنگی شکل می گیرد. ما در شرکت کوهنوردی چکاد هرساله تور نپال اورست را برگزار میکنیم، که شما  میتوانید با با سفر ماجراجویانه ای به قله اورست داشته باشید.

اما ما در ادامه سعی میکنیم هرآنچه که نیاز دارید درباره کوه اورست بام دنیا بدانید!

نام گزاری قله اورست

نام کوه کوه اورست در طول تاریخ تغییرات جالبی داشته است.

در زبان تبتی «چومولانگما» (ཇོ་མོ་གླང་མ།، [jo mo glang ma]، [Qomolangma])گفته می‌شود که در میان تبتی‌ها نامی قدیمی و رایج است. در نپال نیز به  نام «ساگارماتا» شناخته می‌شود که به معنی «سر آسمان» است. چینی ها نیز ژومولانگما (珠穆朗玛، [Zhūmùlǎngmǎ])  این کوه را میشناختند.

اما در سال ۱۸۶۵ میلادی، زمانی که نقشه‌برداری‌های بریتانیایی در هند در حال انجام بود، نام رسمی انگلیسی «اورست» برای این قله انتخاب شد. نام گزاری کوه به پیشنهاد انجمن سلطنتی جغرافیا و به افتخار «جرج اورست» که از نقشه‌برداران برجسته بریتانیا بود، انتخاب شد؛ هرچند خود او با این نام‌گذاری موافق نبود. دلیل انتخاب این نام تا حدی به نبود دسترسی کامل اروپایی‌ها به نام‌های محلی تبت و نپال در آن زمان برمی‌گردد.

امروزه با وجود رواج نام «اورست» در سطح جهانی، مردم محلی همچنان نام‌های سنتی خود مانند چومولانگما و ساگارماتا را برای این کوه به کار می‌برند.

عکس های زیبا و واقعی از کوه اورست

ارتفاع و مدت زمان فتح

بام جهان، کوه اورست، یکی از چالش برانگیزترین اهداف کوهنوردی در جهان به شمار می رود. مدت زمان رسیدن به قله اورست به عوامل متعددی از جمله میزان تجربه کوهنورد، مسیر انتخابی صعود و شرایط محیطی مانند وضعیت آب و هوا و میزان تطبیق بدن با ارتفاع بستگی دارد. حدودا 40 تا 70 روز رسیدن به قله اورست طول میکشد.

کوه اورست چند متر است؟

ارتفاع اورست در طول زمان چند بار اندازه‌گیری شده و عددهای مختلفی برای آن گفته شده است. اولین اندازه‌گیری‌ها حدود ۸۸۴۰ متر بود، اما با ابزارهای دقیق‌تر عدد ۸۸۴۸ متر به عنوان ارتفاع معروف و رایج ثبت شد.

بعدها بعضی کشورها اندازه‌گیری‌های دقیق‌تری انجام دادند و حتی عددهای کمی متفاوت مثل ۸۸۴۴ یا نزدیک ۸۸۵۰ متر هم به دست آمد. دلیل این اختلاف هم وجود برف و یخ روی قله و تغییرات طبیعی زمین است.

در نهایت، نپال و چین در سال‌های اخیر توافق کردند که ارتفاع رسمی اورست ۸۸۴۸٫۸۶ متر در نظر گرفته شود.

کوه اورست در کدام کشور و قاره است؟

کوه اورست در مرز دو کشور نپال و چین قرار دارد. این کوه به صورت طبیعی روی خط مرزی این دو کشور شکل گرفته است؛ به طوری که دامنه جنوبی آن در نپال و دامنه شمالی آن در منطقه تبت چین واقع شده است.

از نظر جغرافیایی، کوه اورست در قاره آسیا و در رشته کوه عظیم هیمالیا قرار دارد. این منطقه به دلیل ارتفاع بسیار زیاد، شرایط آب و هوایی سخت و طبیعت خشن، یکی از خاص ترین و شناخته شده ترین نواحی کوهستانی جهان محسوب می شود.

مسیرهای صعود و چالش ها در کوه اورست

کوه اورست دو مسیر اصلی صعود دارد که شامل مسیر جنوبی در نپال و مسیر شمالی در تبت است. مسیر جنوبی از کمپ اصلی نپال در ارتفاع حدود ۵۳۶۴ متری آغاز می شود و رایج ترین و قابل دسترس ترین مسیر صعود به شمار می رود؛ این مسیر همان راهی است که ادموند هیلاری و تنزینگ نورگای در سال ۱۹۵۳ از آن به قله رسیدند و به دلیل وجود امکانات بیشتر، پشتیبانی بهتر و شرایط فنی ساده تر نسبت به مسیر شمالی، انتخاب اول بیشتر کوهنوردان است، هرچند شلوغی مسیر، عبور از یخچال خومبو و خطر بهمن از چالش های مهم آن محسوب می شود. در مقابل، مسیر شمالی از سمت تبت قرار دارد و اگرچه خلوت تر است و چشم اندازهای بازتری دارد، اما به دلیل بادهای شدیدتر، سرمای بیشتر، مسیر خشک و سنگی و پشتیبانی محدودتر، شرایط سخت تری برای صعود ایجاد می کند و معمولاً توسط کوهنوردان باتجربه انتخاب می شود. در نهایت هر دو مسیر تحت تأثیر شرایط جوی و فصل های بادهای موسمی قرار دارند و معمولاً صعودها در بازه آوریل تا مه انجام می شود، چون در سایر زمان ها تغییرات شدید آب و هوایی ریسک صعود را به شکل قابل توجهی افزایش می دهد.

اولین صعود موفق

اولین صعود موفق به قله اورست در سال ۱۹۵۳ توسط ادموند هیلاری از نیوزیلند و تنزینگ نورگای از نپال انجام شد. این دو کوهنورد از مسیر جنوبی بالا رفتند و بعد از سال ها تلاش و چندین برنامه ناموفق، سرانجام توانستند برای اولین بار به بلندترین نقطه زمین برسند. این صعود نقطه عطفی در تاریخ کوهنوردی جهان بود و نشان داد که رسیدن به اورست با آمادگی و تجربه امکان پذیر است.

چالش های زیست محیطی

اورست با مشکلات زیست محیطی جدی هم روبه رو است. افزایش تعداد کوهنوردان باعث باقی ماندن زباله، تجهیزات رها شده و آلودگی در مسیرها شده است. همچنین گرمایش زمین باعث ذوب شدن یخچال ها و تغییر شکل مسیرهای یخی شده که خطر صعود را بیشتر کرده است. این تغییرات هم محیط طبیعی کوه را تهدید می کند و هم شرایط را برای کوهنوردان سخت تر و غیرقابل پیش بینی تر می سازد.

قله اورست مرگبارترین قله مرتفع دنیا

کوه اورست کوه اورست به عنوان بلندترین قله جهان، در عین حال یکی از مرگبارترین کوه های دنیا هم شناخته می شود. از زمان شروع صعودهای مدرن تا امروز، بیش از ۳۰۰ کوهنورد در تلاش برای رسیدن به قله یا هنگام بازگشت جان خود را از دست داده اند. دلیل اصلی این آمار بالا، شرایط بسیار سخت ارتفاعی، کمبود شدید اکسیژن در ارتفاع بالای ۸۰۰۰ متر (منطقه مرگ)، سرمای شدید، بادهای خطرناک، بهمن و خستگی مفرط است. نکته مهم این است که بسیاری از این مرگ ها در مسیر برگشت رخ می دهد، زمانی که بدن کاملاً تحلیل رفته و توان تصمیم گیری کاهش پیدا می کند.

اجسادی که به عنوان نشانه رسیدن به قله از آن یاد می کنند!

در کوه اورست به دلیل شرایط بسیار سخت و ارتفاع بالا، متأسفانه تعداد زیادی از کوهنوردان جان خود را از دست داده اند و به همین دلیل در برخی مسیرها اجساد برای سال ها باقی مانده اند. بعضی از این اجساد به دلیل موقعیت خاصشان، برای کوهنوردان به نوعی «نشانه مسیر» شده اند و لقب هایی مثل «چکمه سبز (Green Boots)»، «زیبای خفته» یا «مرد سلام کننده» گرفته اند. معروف ترین آن ها جسدی است که احتمالاً مربوط به یک کوهنورد هندی به نام تسوانگ پالجور است و سال ها در مسیر اصلی صعود دیده می شد و به عنوان علامت نزدیک شدن به بخش های بالاتر استفاده می شد. در برخی موارد هم کوهنوردانی مثل دیوید شارپ در همان منطقه جان باخته اند و حتی کوهنوردان زیادی از کنار آن ها عبور کرده اند، چون در ارتفاع بسیار بالا تشخیص مرگ و کمک رسانی بسیار سخت است. به دلیل همین شرایط، جمع آوری اجساد از اورست بسیار خطرناک، سنگین و پرهزینه است و فقط در سال های اخیر بعضی عملیات پاکسازی برای پایین آوردن اجساد و زباله ها انجام شده است. در نهایت باید گفت اورست به خاطر همین شرایط خشن، هم یک مقصد ماجراجویانه است و هم یکی از تلخ ترین نقاط کوهنوردی جهان.

حیوانات قله اورست

حیات وحش در کوه اورست کوه اورست به دلیل سرمای شدید، کمبود اکسیژن و شرایط سخت ارتفاعی بسیار محدود است، اما در ارتفاعات پایین تر و دامنه های هیمالیا هنوز حیواناتی دیده می شوند که با این محیط خشن سازگار شده اند.

در بخش های پایین تر و جنگلی تر، حیواناتی مثل پلنگ برفی (یکی از نادرترین شکارچیان جهان)، خرس سیاه هیمالیایی و پاندا قرمز زندگی می کنند. همچنین گوسفند آبی هیمالیایی (بهره) و آهوهای کوهی از طعمه های اصلی پلنگ برفی هستند و در دامنه های سنگی دیده می شوند.

با بالا رفتن ارتفاع و نزدیک شدن به کمپ های بالاتر، تعداد حیوانات به شدت کم می شود، اما هنوز گاهی پرندگان مقاومی مثل کلاغ کوهی هیمالیایی و برخی گونه های کوچک تر در ارتفاعات متوسط دیده می شوند. در نزدیکی قله و منطقه بالای ۷۰۰۰ متر، تقریباً هیچ جانوری قادر به زندگی دائمی نیست، چون اکسیژن بسیار کم و دما بسیار پایین است.

منابع

منبع برخی تصاویر واقعی از صعود به اورست